Nakakapagod nang mag-isip. Ayaw kasing tumigil sa paggana ang utak ko — gising man ako o tulog, parang pareho lang ang antas ng brain cells na nagagamit ko.
Sabi nga minsan ng isang kaibigan, “Hindi ka ba marunong mag-shut down ng utak?” Ewan ko, ganito talaga ako e, ano pa bang magagawa ko. Mapagod man ako sa kakaisip ng kung anu-anong bagay — mula sa mga mapagpalayang bagay hanggang sa trivial matters — ang tanging magagawa ko lamang ay ang maghinaing, isulat ang blog entry na ito, at pagkatapos ay muling ipagpatuloy ang pag-iisip at paglalapat nito sa praktika.
Wala lang, pagod na talaga ang utak ko. Malamang susunod na rin sa kalaunan ang ibang bahagi ng katawan ko. Tag-ulan pa naman ngayon, kaya masarap lang talagang magpahinga, tumunganga sa wala, humithit ng yosi, uminom ng beer, at makipaghuntahan tungkol sa mga walang kwentang bagay.
Ewan ko ba kung bakit sinusulat ko ‘to. Siguro dahil bigla akong nagising kaninang 4:30 ng madaling-araw sa ingay ng message tone ng aking mobile phone at natanggap ang isang mensahe mula sa isang malapit na kaibigan. Pasensya na talaga, sa lahat ng tao ako pa naman ang dapat na nakakaalam at nakakaintindi sa sitwasyon mo ngayon, pero binigo yata kita.
Pasensya.
One television character once said that, “When you’re having intense emotional enlightenment, just listen to the songs of Sarah McLachlan, and everything will be fine,” or something like that.
I did, and I felt it — everything will just be fine. Just trust time, trust your heart, trust your soul. As one writer put it, “What we call the beginning is often the end. And to make an end is to make a beginning. The end is where we start from.” And I felt contentment.
Fallen
Heaven bent to take my hand
And lead me through the fire
Be the long awaited answer
To a long and painful fight
Truth be told I’ve tried my best
But somewhere along the way
I got caught up in all there was to offer
And the cost was so much more than I could bear
Though I’ve tried, I’ve fallen…
I have sunk so low
I have messed up
Better I should know
So don’t come round here
And tell me I told you so…
We all begin with good intent
Love was raw and young
We believed that we could change ourselves
The past could be undone
But we carry on our backs the burden
Time always reveals
The lonely light of morning
The wound that would not heal
It’s the bitter taste of losing everything
That I have held so dear.
I’ve fallen…
I have sunk so low
I have messed up
Better I should know
So don’t come round here
And tell me I told you so…
Heaven bent to take my hand
Nowhere left to turn
I’m lost to those I thought were friends
To everyone I know
Oh they turned their heads embarrassed
Pretend that they don’t see
But it’s one missed step
You’ll slip before you know it
And there doesn’t seem a way to be redeemed
Though I’ve tried, I’ve fallen…
I have sunk so low
I have messed up
Better I should know
So don’t come round here
And tell me I told you so…
Rainbow Connection
Why are there so many songs about rainbows
and what’s on the other side?
Rainbows are visions, but only illusions,
and rainbows have nothing to hide.
So we’ve been told and some choose to believe it.
I know they’re wrong, wait and see.
Someday we’ll find it, the rainbow connection.
The lovers, the dreamers and me.
Who said that every wish would be heard
and answered when wished on the morning star?
Somebody thought of that and someone believed it.
Look what it’s done so far.
What’s so amazing that keeps us star gazing
and what do we think we might see?
Someday we’ll find it, the rainbow connection.
The lovers, the dreamers and me.
All of us under its spell. We know that it’s probably magic.
Have you been half asleep and have you heard voices?
I’ve heard them calling my name.
Is this the sweet sound that called the young sailors.
The voice might be one and the same.
I’ve heard it too many times to ignore it.
It’s something that I’m supposed to be.
Someday we’ll find it, the rainbow connection.
The lovers, the dreamers and me.
XLV
‘Wag kang lumayo, nang kahit na isang araw, dahil –
dahil – hindi ko alam kung paano sasabihin: ang isang araw ay matagal
at ako’y maghihintay sa iyo, katulad ng sa isang hungkag na istasyon
na ang mga tren ay nakaparada sa ibang lugar, nahihimbing.
‘Wag mo akong iwan, nang kahit isang oras, dahil
doon ang maliliit na patak ng paghihinagpis ay bubuhos ng lahatan,
ang usok na kumakalat naghahanap ng himlayan ay lulutang
patungo sa akin, sasakalin ang aking pusong nangungulila.
O, nawa’y ang iyong anino ay ‘di malusaw sa dagat;
nawa’y ang talukap ng iyong mga mata ay ‘di mamungay sa malayong kawalan.
‘Wag mo akong iwan kahit ‘sang saglit, aking pinakaiirog,
dahil sa sandaling ‘yun na ika’y lilisan
ako’y tulirong maglalagalag sa daigdig, magtatanong,
Ikaw ba ay babalik? Iiwan mo ba ako rito, nalalagutan ng hininga?
XLVI
Sa lahat ng mga bituing aking hinangaan, nababad
sa samu’t-saring ilog at hamog,
pinili ko iyon lamang isang aking iniibig.
Mula noon ay nahihimbing na ako kasiping ang gabi.
Sa lahat ng mga alon, ‘sang alon at isa pang alon,
luntiang karagatan, luntiang habagat, sanga-sanga ng luntian,
pinili ko iyon lamang isang alon,
ang ‘di nahahating alon ng ‘yung katawan.
Lahat ng mga tulo ng tubig, lahat ng mga ugat,
lahat ng mga silahis ng ilaw na nakakulumpon sa akin dito;
lahat sila ay bumuhos sa akin sa malao’t sa madali.
Nais kong angkinin ang iyong buhok, para lang sa akin.
Mula sa lahat ng mga biyayang inihandog ng aking bayang sinilangan
pinili ko iyon lamang mabalasik mong puso.
VII
Sumama ka sa akin, sabi ko, at ‘lang nakakaalam
kung saan, o kung paano umiintak ang aking pait,
walang mga carnation o barkarola para sa akin,
tanging ang sugat lamang na hiniwa ng pag-ibig.
Sinabi kong muli: Sumama ka sa akin, na para bang akong mamamatay,
at ‘lang nakasaksi sa buwan na dumugo sa aking bibig
o sa dugo na umakyat sa katahimikan.
O Irog, ngayon ay maaari na nating kalimutan ang bituin na may ganoong mga tinik!
Kaya nga, nang aking marinig ang ‘yung tinig muli
Sumama ka sa akin, ganoon na para bang pinakawalan mo na
ang paghihinagpis, ang pag-ibig, ang ngitngit ng alak na nakakulong sa kaniyang takip
na bumubulwak bumabaha mula sa kaibuturan ng kaniyang baul:
sa aking bibig naramdaman ko muli ang lasa ng apoy,
ng dugo at carnations, ng bato at lapnos.
XVII
‘Di kita iniibig na para bang ikaw ay maalat na rosas, o topas,
o ang pana ng carnations na pinakawalan ng apoy.
Iniibig kita katulad sa kung paano iniibig ang mga tiyak na madidilim na bagay,
ng palihim, sa pagitan ng anino at ng kaluluwa.
Iniibig kita katulad ng halamang ayaw mamukadkad
pero sinasapo sa kaniyang sarili ang liwanag ng nakatagong mga bulaklak;
salamat sa iyong pag-ibig ‘sang tiyak na maigting na halimuyak,
pumaimbulog mula sa daigdig, namumuhay ng may hiwaga sa aking katawan,
Iniibig kita nang ‘di nalalaman kung paano, o kailan, o mula saan.
Iniibig kita nang diretsahan, nang walang salimuot o pagmamataas;
kaya iniibig kita dahil wala akong nalalamang ibang paraan
maliban dito: na kung saan ako ay ‘di nabubuhay, kahit ikaw,
napakalapit, na ang iyong palad sa aking dibdib ay aking palad,
napakalapit, na pumipikit ang iyong mga mata sa aking paghimbing.
XXV
Bago kita inibig, Mahal, kawalan ang aking sarili:
nagaagam-agam ako sa mga lansangan, sa mga bagay-bagay:
walang may halaga o may pangalan:
ang daigdig ay gawa sa hangin, na naghintay.
Ang alam ko ay mga silid na puno ng abo,
mga lagusan na ang buwan ay namuhay,
magagaspang na garahe na naghuhumiyaw ng pagkaligaw,
mga tanong na nagpupumilit sa buhangin.
Ang lahat ay kawalan, walang buhay, walang tinig,
laglag, abandonado, at agnas:
‘di maarok na naiiba, ang lahat
ay para sa kaniya – sa walang sinuman:
nang pinuno ng iyong kagandahan at ng iyong kadukhaan
ang tagsibol ng nag-uumapaw na mga alay.
XXX
Ikaw ay may makapal na buhok ng malagong punongkahoy mula sa kapuluan,
kutis na hinubog ng mga siglo ng panahon,
mga ugat na nakakilala ng mga karagatan ng kahoy ng kagubatan;
luntiang dugong nalaglag sa ala-ala mula sa kalangitan.
Walang sinumang makakabawi ng aking sawing puso
mula sa lahat ng mga ugat na ‘yun, mula sa sariwa nagngangalit na tingin
ng araw na pinadami sa tubig.
Doon ito namumuhay, ang aninong ‘di ako sinusundan.
At kaya ikaw ay sumulpot mula sa Timog katulad ng isang isla
punung-puno at nakokoronahan ng mga balahibo at kahoy:
Naamoy ko ang halimuyak ng papalayong mga kagubatan,
Natagpuan ko ang madilim na pulót na aking nalaman sa kakahuyan;
sa iyong tadyang ay hinipo ko ang matitigas na mga talulot
na isinilang kasama ko, na bumubuo sa aking kaluluwa.
LXVI
‘Di kita iniibig – maliban dahil sa iniibig kita;
tumutulay ako mula sa pagmamahal patungo sa ‘di pagmamahal sa ‘yo,
mula sa paghihintay patungo sa ‘di paghihintay sa ‘yo
gumagalaw ang aking puso mula sa lamig patungo
sa apoy. Iniibig kita dahil lamang sa ikaw
ang aking iniibig; Namumuhi ako sa ‘yo nang walang wakas, at ang pagkamuhi sa ‘yo
bumabaluktok patungo sa ‘yo, at ang sukatan ng aking nagbabagong pag-ibig para sa ‘yo
ay ang ‘di kita nakikita kundi iniibig kita
nang parang bulag. Malamang ay uubusin ng liwanag ng Enero
ang aking puso nang kaniyang mababangis
na silahis, nanakawin ang aking susi sa banayad
na tunay. Sa bahaging ito ng kwento ako ang siyang
namatay, tanging ako, at mamamatay ako sa pag-ibig dahil iniibig kita,
dahil iniibig kita, Mahal, sa apoy at sa dugo.
XCII
Aking mahal, sakaling ako’y pumanaw at ika’y hindi –,
Aking mahal, sakaling ako’y pumanaw at ika’y hindi –,
‘wag nating buhusan ng hinagpis ang mas malawak na larangan.
Walang nasasakupan na mas malawak pa sa kung saan tayo namumuhay.
Alikabok sa trigo, buhangin sa mga disyerto,
sandali, lagalag na tubig, katulad ng mga punlang naglalayag
nilukob tayo ng malabong hangin.
Maaari ngang ‘di natin natagpuan ang isa’t-isa sa tamang panahon.
Ang taniman na ito kung saan natagpuan natin ang ating mga sarili,
O munting walang hanggan! isinasauli natin ito.
Pero Mahal, ang pag-ibig na ito’y ‘di nagwakas:
katulad ng ito ay walang kapanganakan, ito ay
walang kamatayan: ito ay katulad ng ‘sang mahabang ilog,
nagbabago lamang ng mga lupain, at mga labi.
LXX
Maaari – bagaman ako ay ‘di nagdurugo – ako ay sugatan,
naglalakad sa isa sa mga silahis ng iyong buhay.
Sa gitna ng gubat pinigil ako ng tubig,
ang ulan na bumabagsak kasama ang kaniyang kalangitan.
Tapos ay hinipo ko ang nalaglag na puso, umuulan:
doon ay nalaman ko na ang iyong mga mata
ang sumaksak sa akin, patungo sa malawak na kapaligiran ng aking paghihinagpis.
At tanging ang bulong ng ‘sang anino ang lumitaw,
Sino ito? Sino ito?, pero wala itong pangalan,
ang dahon o maburak na tubig na tumutunog
sa gitna ng gubat, bingi sa mga daraanan:
kaya, aking mahal, alam kong ako’y sugatan,
at doo’y walang ibang nagsalita maliban sa mga anino,
sa lagalag na gabi, sa halik ng ulan.
LII
Kumanta ka, at ang ‘yung himig ay tumatalop sa ipa
ng arawang palay, ang ‘yung kanta kasama ang araw at kalangitan,
ang mga puno ay nakikipag-usap sa kanilang luntiang dila:
ang lahat ng mga ibon ng taglamig ay humuhuni.
Pinupuno ng karagatan ng mga hakbang ang kaniyang kailaliman,
ng mga kampana, mga kadena, mga halinghing,
ang mga gamit at mga bakal ay nag-iingay,
ang mga gulong ng sasakyan ay humihiyaw.
Pero ang naririnig ko lamang ay ang ‘yung tinig, ang ‘yung tinig
ay umiimbayog nang may kasiglahan at kasaktuhan ng ‘sang pana,
nalalaglag ito nang may pagbagsak ng ulan,
ang ‘yung tinig ay nagpapakalat ng matatanyog na mga espada
at bumabalik kasama ang kargada ng mga biyulin:
sinasamahan ako nito sa alapaap.
XLIX
Sa araw na ito: ang lahat ng kahapon ay nalaglag papalayo
kasama sa mga tangkay ng liwanag at nahihimbing na mga mata.
Ang bukas ay sasapit sa kaniyang luntiang mga hakbang;
walang sinumang makapipigil sa pag-agos ng bukang-liwayway.
Walang sinumang makapipigil sa pag-agos ng iyong mga palad,
ng iyong mga mata at kanilang pamumukto, aking pinakaiirog.
Ikaw ang pag-alog ng sandali, na lumilipas
sa pagitan ng nakatindig na liwanag at ng papadilim na kalangitan.
Tinitiklop sa iyo ng kalangitan ang kaniyang mga bagwis,
inaangat ka, binubuhat patungo sa aking mga bisig
nang may maagap, mahiwaga niyang kalooban.
Kaya ako’y nagsusumamo sa araw at sa buwan,
sa dagat, sa sandali, sa lahat ng mga planeta,
sa iyong palagiang tinig, sa iyong panggabing kutis.
XLIV
Dapat mong malaman na hindi kita iniibig at iniibig kita,
dahil ang lahat ng bagay na buhay ay may magkabilang banda;
ang salita ay isang bagwis ng katahimikan,
apoy ay mayroong kabiyak na lamig.
Iniibig kita upang simulan kitang ibigin,
upang simulan muli ang walang hanggan
at huwag huminto sa pag-ibig sa iyo:
kaya hindi pa kita iniibig.
Iniibig kita, at hindi kita iniibig, na para bang kinikimkim ko
sa aking palad ang mga susi: sa isang kinabukasan ng ligaya –
sa isang nakapanlulumo, nakakalitong kapalaran –
Ang aking pag-ibig ay may dalawang buhay, upang ibigin ka:
kaya iniibig kita kapag hindi kita iniibig,
at kaya rin iniibig kita kapag iniibig kita.
Celine,
Daydream delusion, limousine eyelash / Oh baby with your pretty face / Drop a tear in my wineglass / Look at those big eyes / See what you mean to me / Sweet-cakes and milkshakes / I’m a delusion angel / I’m a fantasy parade / I want you to know what I think / Don’t want you to guess anymore / You have no idea where I came from / We have no idea where we’re going / Lodged in life / Like branches in a river/ Flowing downstream / Caught in the current / I carry you / You’ll carry me / That’s how it could be / Don’t you know me? / Don’t you know me by now?
Jesse
“Dalawang klase lamang ang kamatayan. Ang kamatayang singbigat ng bundok o ang kamatayang singgaan ng isang balahibo.”
Hindi ko maipaliwanag ang aking nararamdaman ilang oras bago ko matanggap ang isang balitang gumimbal sa akin kahapon– na pumanaw na daw si Rep. Crispin “Ka Bel” Beltran. Paano kasi, madaling-araw ng Martes, Mayo 20, bandang alas-dos ng madaling-araw, nangangabog ang dibdib ko sa ‘di ko alam na kadahilanan.
Ang natitiyak ko lang, ang mga oras na iyon ay katulad din nang mga oras sa nakaraan na mayroon akong pakiramdam (o takot) na mayroong masamang mangyayari pagsikat ng araw. Kaya bandang alas-kuwatro na ng umaga nang ako’y tuluyang makatulog. Hindi ko alam, pero talagang sobra ang naging pakiramdam ko na ‘yun.
Nagising ako lamapas alas-dose na ng tanghali ng araw na ‘yun. Hindi ko mawari pero andun pa rin ang pakiramdam na ‘yun. Nang biglang may natanggap akong text mula sa NUPL, ang sabi’y, “Neri suggests na retain the name of ka bel sa jmsu petition in recognition sa last fight nya.”
Hindi ko maintindihan ang nasabing text, o ayaw lamang talagang i-proseso ng utak ko. Ayokong mag-isip nang kung anumang masamang nangyari kay Ka Bel nang mga sandaling iyon; ayokong bigyan ng dahilan ang takot na nararamdaman ko noon. Sana nagkamali lang ang nag-text, sana, dasal ko noon.
Ilang minuto ang lumipas, tumawag na ang isang kaibigan na staff sa NUPL. Nagkaroon ng kumpirmasyon — pumanaw na nga si Ka Bel sa edad na 75, lampas alas-onse ng umaga ng araw na ‘yun.
‘Di ko mapigilan ang sarili ko, pumatak ang luha, unti-unting bumuhos. Para nga kasing hindi totoo, parang isang panaginip lamang. Ayaw tanggapin ng isip ko na wala na si Ka Bel; ayaw kong isiping wala na talaga si Ka Bel.
Sa mga nakasama ni Ka Bel sa gawain, alam naming lahat na tunay na isang napakalaking karangalan para sa amin ang nakasama siya sa paggampan ng mga gawain. Sobrang tapang sa labanan, sobrang bait sa tao, sobrang likot ng isip sa mga usapin, sobrang mapagpakumbaba sa kahit sino, sobrang madaling makagaanan ng loob, sobrang sigasig sa gawain — wala kang masasabing kulang. Ikaw pa nga ang magsasabi na magbawas ng kahit konti lang.
Sinasabi ko ito ‘di dahil sa naging staff ako ni Ka Bel sa Kongreso mula Pebrero 2002 hanggang Mayo 2003, unang termino niya bilang kinatawan ng Bayan Muna. Sinasabi ko ito dahil ganun talaga si Ka Bel, saan mang lugar, saan mang panahon, kahit anong oras, kahit anong sandali. Kaya nga doon ka hahanga kay Ka Bel, doon maaantig ang puso mo, doon ka mapapaluha sa kaniyang pagpanaw.
Hanggang sa huling sandali kasi ng kaniyang hininga, yakap-yakap ni Ka Bel ang kaniyang uri — ang uri ng masang anakpawis, ang uring proletaryado. Doon mo makikita ang kaniyang marubdob na pagyakap sa kaniyang uring pinagmulan — nahulog kasi si Ka Bel sa hagdan na naka-angkla sa bubungan ng kanilang bahay; inayos kasi ni Ka Bel ang butas ng kanilang bubungan bandang alas-siyete ng umaga nang araw na ‘yun; halos labing-apat na piye ang taas ng bubong na pinaghulugan ni Ka Bel; una ang kaniyang ulo na tumama sa semento sa ibaba. Iyon na ang naging simula ng pagpanaw ni Ka Bel.
Marami tiyak ang nagtatanong — bakit si Ka Bel ang umakyat sa kanilang bubungan para ayusin ito?; hindi ba’t isa siyang Congressman?
Iyon na nga ang katibayan na hanggang sa dulo ng buhay ni Ka Bel, yakap-yakap niya ang kaniyang uring pinagmulan. Oo Congressman si Ka Bel, pero titulo lamang iyon para sa kaniya. Kahit naging Congressman si Ka Bel, hinding-hindi niya kailanman tinalikuran ang kaniyang uring pinagmulan, hinding-hindi niya kailanman kinompormiso ang kaniyang prinsipyo, hinding-hindi siya kailanman nangulimbat sa kaban ng yaman. Naging Congressman si Ka Bel na isinabuhay niya ang pagiging isang tunay na kinatawan ng masang anakpawis, walang kulang, labis pa nga.
Si Ka Bel ay hindi nagpalimita sa paghina ng kaniyang katawan; ang kaniyang isip at determinasyon ay nanatiling masiglang-masigla at matalas hanggang sa huling sandali.
Tiyak ngang mahirap itong unawain — para sa mga hindi nakakakilala kay Ka Bel, para sa mga Kongresistang kalaban ng uri ni Ka Bel.
Si Ka Bel kasi ang simbolo ng masang anakpawis na mula simula hanggang sa huli ay kasama niya ang masa. Hindi nga ba’t si Ka Bel ang Kongresista na matagal na panahong nakatira sa squatters’ area sa NGC Area malapit mismo sa Kongreso?
Tunay na kahanga-hanga si Ka Bel. Tunay na tagapagtaguyod ng maralitang mahihirap. Tunay na kasama ng masa. Tunay na isang masa.
Gusto kong idiin, kahit na noong ginipit si Ka Bel ng gobyernong Arroyo nang siya ay arestuhin bunga ng isang kasong panahon pa ni Marcos nagmula at matagal nang dapat naibasura, hindi kailanman nabawasan ang determinasyon ni Ka Bel para lumaban. Humina man ang kaniyang pangangatawan, mas lalo naman siyang naging mabangis, mas lalong tumapang.
At may kinalaman ang gobyernong Arroyo sa kamatayan ni Ka Bel. Sa panahon kasi na siya ay inaresto at matagal na panahong nakakulong sa Philippine Heart Center, doon nga unti-unting nanghina ang pangangatawan ni Ka Bel, doon lumala ang nararamdaman niyang sakit sa katawan. Kaya hindi ligtas sa responsibilidad ang gobyernong Arroyo sa kamatayan ni Ka Bel. At natitiyak ko, hindi tinatanggap ni Ka Bel ang anumang mensahe ng pakikiramay na magmumula sa palasyo ni Gloria.
Sa pagpanaw ni Ka Bel, para akong nawalan ng isang ama. Malapit kasi sa akin si Ka Bel dahil nga sa matagal na panahon din naming pagsasama sa Kongreso. Naging malungkot man ang paghihiwalay namin ni Ka Bel sa Kongreso noon, naging inspirasyon naman si Ka Bel para sa aking muling pagbabalik. Hindi kasi mawawala ang diwa ng determinasyon, ang piglas ng kamaong mapagpalaya, ang dagundong ng sigaw ng pakikibaka kapag nakasama mo si Ka Bel sa gawain. Mawala man sa sandaling panahon, babalik at babalik ka rin para ituloy ang laban.
Hindi ako magpapaalam kay Ka Bel. Mas gugustuhin kong manatili siyang bahagi ng aking buhay bilang isang buhay na kasama, kaibigan, pangalawang ama.
Kaya sa petisyon para ibasura ang Joint Marine Seismic Undertaking na isinampa sa Korte Suprema kaninang umaga, kasama ka pa rin namin Ka Bel, isa ka pa rin sa Petitioners nito. Ang petisyon na ‘yun, na aking sinulat at ang aking unang kaso bilang isang abogado, ay inaalay ko sa iyo ng buong tapang, Ka Bel. (Ang buong kopya ng Petition for Certiorari and Prohibition with application for Temporary Restraining Order and/or Preliminary Injunction.)
Walang duda, ang kamatayan ni Ka Bel ay kamatayang singbigat ng isang bundok. At ‘wag kang mag-alala, Ka Bel, alam kong pinangarap mo na sana kung papanaw ka ay sa gitna ng isang labanan. Walang duda, Ka Bel, pumanaw ka na nasa gitna ng ating laban para sa pagpapatalsik kay Gloria, pumanaw ka na nasa gitna ng ating laban para itaguyod at ipaglaban ang kapakanan ng masa, pumanaw ka na nasa gitna ng ating laban sa pagpapapula ng silangan — dahil ang isang rebolusyonaryo ay rebolusyonaryo sa lahat ng sandali, sa lahat ng oras, sa lahat ng panahon.
Ang isang rebolusyonaryo, sa kaniyang bawat paghinga at pagkawala man nito, ay isang rebolusyonaryong gumagampan ng mapagpalayang pagkilos. Ikaw, Ka Bel, ang rebolusyonaryo.
When you start med school they warn you that you’re gonna have to make sacrifices. That means different things to different people…like giving up something you really want now for something you’ve wanted your whole life…or spending less time on yourself so you can spend time with someone you really love. At some point, you might even have to give up your own sense of safety and well-being. But after a while, it doesn’t feel like you’re giving up anything at all.
“Pag-ibig, hindi panahon, ang nagtatanggal ng sakit. Pag-ibig, hindi panahon, ang naghihilom ng sugat. Pag-ibig, hindi panahon, ang nagbibigay ng mga aral tungkol sa pag-ibig. Pag-ibig, hindi panahon, hindi ang paglipas ng panahon…” — S.A.
Put*******! Nakakaramdam na ako ng galit. Lagi ko kasing naaalala ang isang dating pagbubunyag, at matapos ang mahaba-haba ring panahon, ito na, unti-unti na ngang sumisiklab ang galit.
Matagal-tagal ko rin kasing pinag-isipan, sinuri, pinagbali-baligtad ang mga nalaman. Sabagay, ‘pag gusto mo kasi talagang magbago, balewala ang lahat ng pagbubunyag, gaano man kasakit, gaano man kalalim ang huhukaying sugat.
Kaya ngayon lang lumalabas ang galit, pagkatapos ng mahabang pag-iisip at pagsusuri. Put*******! Sabi nga ng isang kaibigan, “minsan kailangan mo ring maging confrontational, kasi parang bigla ka naman kasing bumait ng sobra, magtira ka naman ng dating ikaw kahit konti lang.”
Tama nga siya siguro. Kahit konti lang, basta ang importante, malinaw ang dahilan ng galit, malinaw ang dahilan ng pagmumura kada madaling-araw. Prinsipyadong galit, prinsipyadong mura, ika nga.
Hindi pa tapos, may susunod pa. Put*******!
Recent Comments