XLIX

Sa araw na ito: ang lahat ng kahapon ay nalaglag papalayo
kasama sa mga tangkay ng liwanag at nahihimbing na mga mata.
Ang bukas ay sasapit sa kaniyang luntiang mga hakbang;
walang sinumang makapipigil sa pag-agos ng bukang-liwayway.

Walang sinumang makapipigil sa pag-agos ng iyong mga palad,
ng iyong mga mata at kanilang pamumukto, aking pinakaiirog.
Ikaw ang pag-alog ng sandali, na lumilipas
sa pagitan ng nakatindig na liwanag at ng papadilim na kalangitan.

Tinitiklop sa iyo ng kalangitan ang kaniyang mga bagwis,
inaangat ka, binubuhat patungo sa aking mga bisig
nang may maagap, mahiwaga niyang kalooban.

Kaya ako’y nagsusumamo sa araw at sa buwan,
sa dagat, sa sandali, sa lahat ng mga planeta,
sa iyong palagiang tinig, sa iyong panggabing kutis.

XLIV

Dapat mong malaman na hindi kita iniibig at iniibig kita,
dahil ang lahat ng bagay na buhay ay may magkabilang banda;
ang salita ay isang bagwis ng katahimikan,
apoy ay mayroong kabiyak na lamig.

Iniibig kita upang simulan kitang ibigin,
upang simulan muli ang walang hanggan
at huwag huminto sa pag-ibig sa iyo:
kaya hindi pa kita iniibig.

Iniibig kita, at hindi kita iniibig, na para bang kinikimkim ko
sa aking palad ang mga susi: sa isang kinabukasan ng ligaya –
sa isang nakapanlulumo, nakakalitong kapalaran –

Ang aking pag-ibig ay may dalawang buhay, upang ibigin ka:
kaya iniibig kita kapag hindi kita iniibig,
at kaya rin iniibig kita kapag iniibig kita.