On tears of past sadness, tears of future joy

One television character once said that, “When you’re having intense emotional enlightenment, just listen to the songs of Sarah McLachlan, and everything will be fine,” or something like that.

I did, and I felt it — everything will just be fine. Just trust time, trust your heart, trust your soul. As one writer put it, “What we call the beginning is often the end. And to make an end is to make a beginning. The end is where we start from.” And I felt contentment.

Fallen

Heaven bent to take my hand
And lead me through the fire
Be the long awaited answer
To a long and painful fight

Truth be told I’ve tried my best
But somewhere along the way
I got caught up in all there was to offer
And the cost was so much more than I could bear

Though I’ve tried, I’ve fallen…
I have sunk so low
I have messed up
Better I should know
So don’t come round here
And tell me I told you so…

We all begin with good intent
Love was raw and young
We believed that we could change ourselves
The past could be undone
But we carry on our backs the burden
Time always reveals
The lonely light of morning
The wound that would not heal
It’s the bitter taste of losing everything
That I have held so dear.

I’ve fallen…
I have sunk so low
I have messed up
Better I should know
So don’t come round here
And tell me I told you so…

Heaven bent to take my hand
Nowhere left to turn
I’m lost to those I thought were friends
To everyone I know
Oh they turned their heads embarrassed
Pretend that they don’t see
But it’s one missed step
You’ll slip before you know it
And there doesn’t seem a way to be redeemed

Though I’ve tried, I’ve fallen…
I have sunk so low
I have messed up
Better I should know
So don’t come round here
And tell me I told you so…

Rainbow Connection

Why are there so many songs about rainbows
and what’s on the other side?
Rainbows are visions, but only illusions,
and rainbows have nothing to hide.
So we’ve been told and some choose to believe it.
I know they’re wrong, wait and see.
Someday we’ll find it, the rainbow connection.
The lovers, the dreamers and me.

Who said that every wish would be heard
and answered when wished on the morning star?
Somebody thought of that and someone believed it.
Look what it’s done so far.
What’s so amazing that keeps us star gazing
and what do we think we might see?
Someday we’ll find it, the rainbow connection.
The lovers, the dreamers and me.

All of us under its spell. We know that it’s probably magic.

Have you been half asleep and have you heard voices?
I’ve heard them calling my name.
Is this the sweet sound that called the young sailors.
The voice might be one and the same.
I’ve heard it too many times to ignore it.
It’s something that I’m supposed to be.
Someday we’ll find it, the rainbow connection.
The lovers, the dreamers and me.

Salin ng sampung sonata ni Neruda

XLV

‘Wag kang lumayo, nang kahit na isang araw, dahil –
dahil – hindi ko alam kung paano sasabihin: ang isang araw ay matagal
at ako’y maghihintay sa iyo, katulad ng sa isang hungkag na istasyon
na ang mga tren ay nakaparada sa ibang lugar, nahihimbing.

‘Wag mo akong iwan, nang kahit isang oras, dahil
doon ang maliliit na patak ng paghihinagpis ay bubuhos ng lahatan,
ang usok na kumakalat naghahanap ng himlayan ay lulutang
patungo sa akin, sasakalin ang aking pusong nangungulila.

O, nawa’y ang iyong anino ay ‘di malusaw sa dagat;
nawa’y ang talukap ng iyong mga mata ay ‘di mamungay sa malayong kawalan.
‘Wag mo akong iwan kahit ‘sang saglit, aking pinakaiirog,

dahil sa sandaling ‘yun na ika’y lilisan
ako’y tulirong maglalagalag sa daigdig, magtatanong,
Ikaw ba ay babalik? Iiwan mo ba ako rito, nalalagutan ng hininga?

XLVI

Sa lahat ng mga bituing aking hinangaan, nababad
sa samu’t-saring ilog at hamog,
pinili ko iyon lamang isang aking iniibig.
Mula noon ay nahihimbing na ako kasiping ang gabi.

Sa lahat ng mga alon, ‘sang alon at isa pang alon,
luntiang karagatan, luntiang habagat, sanga-sanga ng luntian,
pinili ko iyon lamang isang alon,
ang ‘di nahahating alon ng ‘yung katawan.

Lahat ng mga tulo ng tubig, lahat ng mga ugat,
lahat ng mga silahis ng ilaw na nakakulumpon sa akin dito;
lahat sila ay bumuhos sa akin sa malao’t sa madali.

Nais kong angkinin ang iyong buhok, para lang sa akin.
Mula sa lahat ng mga biyayang inihandog ng aking bayang sinilangan
pinili ko iyon lamang mabalasik mong puso.

VII

Sumama ka sa akin, sabi ko, at ‘lang nakakaalam
kung saan, o kung paano umiintak ang aking pait,
walang mga carnation o barkarola para sa akin,
tanging ang sugat lamang na hiniwa ng pag-ibig.

Sinabi kong muli: Sumama ka sa akin, na para bang akong mamamatay,
at ‘lang nakasaksi sa buwan na dumugo sa aking bibig
o sa dugo na umakyat sa katahimikan.
O Irog, ngayon ay maaari na nating kalimutan ang bituin na may ganoong mga tinik!

Kaya nga, nang aking marinig ang ‘yung tinig muli
Sumama ka sa akin, ganoon na para bang pinakawalan mo na
ang paghihinagpis, ang pag-ibig, ang ngitngit ng alak na nakakulong sa kaniyang takip

na bumubulwak bumabaha mula sa kaibuturan ng kaniyang baul:
sa aking bibig naramdaman ko muli ang lasa ng apoy,
ng dugo at carnations, ng bato at lapnos.

XVII

‘Di kita iniibig na para bang ikaw ay maalat na rosas, o topas,
o ang pana ng carnations na pinakawalan ng apoy.
Iniibig kita katulad sa kung paano iniibig ang mga tiyak na madidilim na bagay,
ng palihim, sa pagitan ng anino at ng kaluluwa.

Iniibig kita katulad ng halamang ayaw mamukadkad
pero sinasapo sa kaniyang sarili ang liwanag ng nakatagong mga bulaklak;
salamat sa iyong pag-ibig ‘sang tiyak na maigting na halimuyak,
pumaimbulog mula sa daigdig, namumuhay ng may hiwaga sa aking katawan,

Iniibig kita nang ‘di nalalaman kung paano, o kailan, o mula saan.
Iniibig kita nang diretsahan, nang walang salimuot o pagmamataas;
kaya iniibig kita dahil wala akong nalalamang ibang paraan

maliban dito: na kung saan ako ay ‘di nabubuhay, kahit ikaw,
napakalapit, na ang iyong palad sa aking dibdib ay aking palad,
napakalapit, na pumipikit ang iyong mga mata sa aking paghimbing.

XXV

Bago kita inibig, Mahal, kawalan ang aking sarili:
nagaagam-agam ako sa mga lansangan, sa mga bagay-bagay:
walang may halaga o may pangalan:
ang daigdig ay gawa sa hangin, na naghintay.

Ang alam ko ay mga silid na puno ng abo,
mga lagusan na ang buwan ay namuhay,
magagaspang na garahe na naghuhumiyaw ng pagkaligaw,
mga tanong na nagpupumilit sa buhangin.

Ang lahat ay kawalan, walang buhay, walang tinig,
laglag, abandonado, at agnas:
‘di maarok na naiiba, ang lahat

ay para sa kaniya – sa walang sinuman:
nang pinuno ng iyong kagandahan at ng iyong kadukhaan
ang tagsibol ng nag-uumapaw na mga alay.

XXX

Ikaw ay may makapal na buhok ng malagong punongkahoy mula sa kapuluan,
kutis na hinubog ng mga siglo ng panahon,
mga ugat na nakakilala ng mga karagatan ng kahoy ng kagubatan;
luntiang dugong nalaglag sa ala-ala mula sa kalangitan.

Walang sinumang makakabawi ng aking sawing puso
mula sa lahat ng mga ugat na ‘yun, mula sa sariwa nagngangalit na tingin
ng araw na pinadami sa tubig.
Doon ito namumuhay, ang aninong ‘di ako sinusundan.

At kaya ikaw ay sumulpot mula sa Timog katulad ng isang isla
punung-puno at nakokoronahan ng mga balahibo at kahoy:
Naamoy ko ang halimuyak ng papalayong mga kagubatan,

Natagpuan ko ang madilim na pulót na aking nalaman sa kakahuyan;
sa iyong tadyang ay hinipo ko ang matitigas na mga talulot
na isinilang kasama ko, na bumubuo sa aking kaluluwa.

LXVI

‘Di kita iniibig – maliban dahil sa iniibig kita;
tumutulay ako mula sa pagmamahal patungo sa ‘di pagmamahal sa ‘yo,
mula sa paghihintay patungo sa ‘di paghihintay sa ‘yo
gumagalaw ang aking puso mula sa lamig patungo

sa apoy. Iniibig kita dahil lamang sa ikaw
ang aking iniibig; Namumuhi ako sa ‘yo nang walang wakas, at ang pagkamuhi sa ‘yo
bumabaluktok patungo sa ‘yo, at ang sukatan ng aking nagbabagong pag-ibig para sa ‘yo
ay ang ‘di kita nakikita kundi iniibig kita

nang parang bulag. Malamang ay uubusin ng liwanag ng Enero
ang aking puso nang kaniyang mababangis
na silahis, nanakawin ang aking susi sa banayad

na tunay. Sa bahaging ito ng kwento ako ang siyang
namatay, tanging ako, at mamamatay ako sa pag-ibig dahil iniibig kita,
dahil iniibig kita, Mahal, sa apoy at sa dugo.

XCII

Aking mahal, sakaling ako’y pumanaw at ika’y hindi –,
Aking mahal, sakaling ako’y pumanaw at ika’y hindi –,
‘wag nating buhusan ng hinagpis ang mas malawak na larangan.
Walang nasasakupan na mas malawak pa sa kung saan tayo namumuhay.

Alikabok sa trigo, buhangin sa mga disyerto,
sandali, lagalag na tubig, katulad ng mga punlang naglalayag
nilukob tayo ng malabong hangin.
Maaari ngang ‘di natin natagpuan ang isa’t-isa sa tamang panahon.

Ang taniman na ito kung saan natagpuan natin ang ating mga sarili,
O munting walang hanggan! isinasauli natin ito.
Pero Mahal, ang pag-ibig na ito’y ‘di nagwakas:

katulad ng ito ay walang kapanganakan, ito ay
walang kamatayan: ito ay katulad ng ‘sang mahabang ilog,
nagbabago lamang ng mga lupain, at mga labi.

LXX

Maaari – bagaman ako ay ‘di nagdurugo – ako ay sugatan,
naglalakad sa isa sa mga silahis ng iyong buhay.
Sa gitna ng gubat pinigil ako ng tubig,
ang ulan na bumabagsak kasama ang kaniyang kalangitan.

Tapos ay hinipo ko ang nalaglag na puso, umuulan:
doon ay nalaman ko na ang iyong mga mata
ang sumaksak sa akin, patungo sa malawak na kapaligiran ng aking paghihinagpis.
At tanging ang bulong ng ‘sang anino ang lumitaw,

Sino ito? Sino ito?, pero wala itong pangalan,
ang dahon o maburak na tubig na tumutunog
sa gitna ng gubat, bingi sa mga daraanan:

kaya, aking mahal, alam kong ako’y sugatan,
at doo’y walang ibang nagsalita maliban sa mga anino,
sa lagalag na gabi, sa halik ng ulan.

LII

Kumanta ka, at ang ‘yung himig ay tumatalop sa ipa
ng arawang palay, ang ‘yung kanta kasama ang araw at kalangitan,
ang mga puno ay nakikipag-usap sa kanilang luntiang dila:
ang lahat ng mga ibon ng taglamig ay humuhuni.

Pinupuno ng karagatan ng mga hakbang ang kaniyang kailaliman,
ng mga kampana, mga kadena, mga halinghing,
ang mga gamit at mga bakal ay nag-iingay,
ang mga gulong ng sasakyan ay humihiyaw.

Pero ang naririnig ko lamang ay ang ‘yung tinig, ang ‘yung tinig
ay umiimbayog nang may kasiglahan at kasaktuhan ng ‘sang pana,
nalalaglag ito nang may pagbagsak ng ulan,

ang ‘yung tinig ay nagpapakalat ng matatanyog na mga espada
at bumabalik kasama ang kargada ng mga biyulin:
sinasamahan ako nito sa alapaap.